Lífsgleði er smitandi

Styrkur sérþekkingar og mikilvægi vandlegs undirbúnings

Ekki kvarta og ekki afsaka

Ímynd er hluti af þér – og hún hefur áhrif.

Heilindi og heiðarleiki

Án sjálfsaga er ekkert

1. Hver er konan?

Ég er Lára Guðrún Jóhönnudóttir og er 27 ára gömul, nýbakaður kaffihúsaeigandi.

2. Hvaðan kemur hún?

Ég er Breiðholtsmær fram í fingurgóma en hjartað mitt á einnig heima á Vestfjörðum og austur undir Eyjafjöllum. Ég hef komið víðsvegar við, stúderað aðeins bókmenntafræði, kvikmyndafræði, unnið við blóðtökur á Landspítalanum og rekið fataverslun á Laugaveginum, en í desember síðastliðnum fann ég hvernig minni krónísku tilvistarkreppu og vangaveltum yfir tilgangi lífsins lauk daginn sem ég opnaði Fjallkonubakaríið á Laugavegi 23. Hljómar kannski svolítið dramatískt, en allt sem ég hef upplifað, lært, séð og gert kristallast í kaffihúsinu mínu.

3. Hvað ertu að gera einmitt núna?

Einmitt núna er ég heima með Þorvaldi Herði, 2 og hálfs árs syni mínum, en hann er lasinn í dag. Við erum bara að njóta þess að kúra saman og slaka á, svo er ég að leggja lokahönd á viðburðadagskrá vikunnar fyrir börnin, en þessa vikuna verður spænskustund, sögustund og sirkusstund í Fjallkonubakaríinu, fyrir börn og foreldra a öllum aldri.

4. Hvaðan færðu innblástur?

Innblásturinn kemur oftast þegar ég hætti að hugsa svona mikið, með því að gera einfaldlega hlutina og hugsa aðeins minna koma allar hugmyndirnar á silfurfati. Ég fæ innblástur frá syni mínum, Vigdísi systur minni, börnum að leik, unnusta mínum þegar hann segir að mér séu allir vegir færir, ég fæ líka innblástur frá fólkinu sem er að vinna með mér í Fjallkonubakaríinu og öllum sem koma í heimsókn þangað, því það er fólkið sem veit hvernig barnvæna kaffihúsið getur verið athvarf fyrir alla fjölskylduna.

5. Hvar verður þú eftir 5 ár?

Ég treysti því að eftir 5 ár verð ég þar sem ég vil vera og er ætlað að vera,  að njóta þess að lifa í núinu.

6. Skipta peningar þig miklu máli?

Einu sinni var ég skömmuð af fróðri konu fyrir að segja að peningar skipti mig ekki máli. Hún sagði að peningar skipti alla máli, en hvernig orku, hugsun og viðhorf þú leggur í peningana sem koma til þín skipti enn meira máli. Veraldlegir, dauðir hlutir skipta mig hinsvegar litlu máli, enda tek ég þá ekki með mér í gröfina og þeir eru með öllu ófærir um að gefa mér og öðrum ást og umhyggju. Með þetta að leiðarljósi held ég áfram að gera það sem ég er að gera, enda hef ég engu að tapa!

7. Hverjir eru helstu áhrifavaldar þínir?

Mamma mín er minn helsti áhrifavaldur. Hún lést fyrir tæpum níu árum úr brjóstakrabbameini aðeins fertug að aldri. Hún kenndi mér að standa með sjálfri mér, aldrei gefast upp og umfram allt þá kenndi hún mér að þessir litlu hlutir í lífinu sem við getum kvartað svo ósköp mikið yfir, skipta engu máli í alvörunni. Við höfum það svo gott, ef við bara kjósum að sjá það með okkar eigin augum. Hún var líka alltaf hlæjandi og ég er svo heppin að ef ég loka augunum og sé andlitið hennar fyrir mér, þá get ég enn þann dag í dag heyrt hláturinn hennar eins og hún standi við hliðina á mér og þá líður mér alltaf betur. Unnusti minn er einnig minn helsti áhrifavaldur, áður en hann kom til sögunnar var ég alveg hreint rosaleg draumóramanneskja, eða “thinker”    - hann kenndi mér að vera “do-er”! (

8. Hvenær ertu í essinu þínu?

Ég er í essinu mínu þegar ég er að skapa eitthvað. Þá er ég eins og jarðýta og ekkert getur stoppað mig.

Lítið á heimasíðu og Facebook-síðu Fjallkonubakarís.

Hættu að reykja þegar þú færð þér í glas

Þú ert löngu hætt að reykja og hefur ekki keypt þér sígarettupakka síðan nítjánhundruð og þúmanstekki. En þegar það svífur á þig á barnum eða í partýi slærðu harðkjarna reykingafólk út og sogar í þig reykinn eins og þér sé borgað fyrir það. Og þú heldur líklega að þetta sé í góðu lagi.  Vísindamenn geta sagt þér annað, nefnilega það að líkaminn fer í kerfi þegar þeir sem reykja sjaldan fá sér sígarettu. Lungun tryllast, æðakerfið tryllist. Allt tryllist. Svo slepptu þessum litla, leiða vana.

Ekki fara í ljós

Kannski ertu ein af þeim skynsömu. Veist vel að það að fara í ljós er stórskaðlegt húðinni. Þrátt fyrir það freistastu einu sinni eða tvisvar á ári til að stelast í ljósabekk til að næla þér í smá lit og telur þér trú um að það að fara einu sinni eða tvisvar á ári sé varla hættulegt. Rangt! Þetta eru dauðageislar. Hættu alveg að fara í ljós.

Hættu að fá þér nætursnarl

Að borða seint á kvöldin er verri vani en þú heldur. Þegar þú borðar þegar þú ættir í raun að vera að sofa ákveður líkaminn að þú sért skógarbjörn á leið í vetrarhýði og geymir allar kaloríurnar í fituforða.  Engar hnetusmjörssamlokur, ritzkex með majónessalati og þú sjálf veist hvað, eftir klukkan 10.

Hættu að vera barnaleg

Ekki fara fýld í háttinn. Punktur.

Flokkaðu ruslið

Ef þú ert enn að henda plastflöskum, batteríum, fernum og dagblöðum í ruslið. Skammastu þín þá. B-týpan getur vel flokkað rusl.

Notaðu tannþráð

Gæti reynst b-týpunum krefjandi áramótaheit en áfram veginn. Getir þú notað tannþráð eru aðrar persónuleikabreytingar ekki útilokaðar. Hver veit nema að þú skilir skattskýrslunni á réttum tíma í ár?

Segðu bless við transfitu

Auðvelt áramótaheit, enda stendur til að útrýma transfituvörum úr hillum verslana.

Þar hafa vinkonurnar Fríða Jónsdóttir og Þórdís Sigurðardóttir opnað litla verslun með úrvali fallegra hluta sem gleðja augað. Þarna leynast  notaðar  “vintage” flíkur, allt frá töskum, skóm og fylgihlutum  í glæsilega kjóla og yfirhafnir. Fyrir utan sérvaldar flíkur bjóða þær stöllur einnig upp á falleg antik stell og muni frá Belgíu.

Ynjur forvitnuðust aðeins nánar um Fríðu Jónsdóttur eiganda Boutique Papilon.

Fríða er fædd og uppalin undir Eyjafjöllum. Hún lærði leikskólakennarann og fór svo til Bandaríkjanna að læra ljósmyndun. Þá rak hún sinn eigin leikskóla ,Örkin hans Nóa,  byggði hótel og rak hótel Skóga með manni sínum , frænku og hennar manni. Nú býr hún í Belgíu.

Hvað varð  til  þess að þið ákváðuð að opna þessa tegund af búð?

Ástæðan fyrir búðinni er sú að ég bý í Belgíu  og þar er mikið um markaði. Ég hef alltaf verið veik fyrir fallegum hlutum, gömlum og nýjum. Þegar  syni mínum var boðið  að fara til Kenya og kvikmynda ferð ABC skólans þá ákvað ég að styrkja hann og Dísu vinkonu mína. Ég fór til Íslands með nokkra bolla og fleira og seldi. Það seldist allt upp á klukkutíma og dömurnar spurðu hvernær von væri á næstu sendingu .Þá ákvað ég að gera eitthvað meira úr þessu og þannig varð litla búðin í bílskúrnum til. Dísa vinkona mín sér svo alveg um hana og er ég alveg ótrúlega heppin að hún skuli hafa áhuga á öllu þessu gamla dóti  og hugsi um þetta eins og sitt eigið. Hún var nemandi í ABC skólanum og fór með skólanum til Kenya.
Dísa hefur verið dugleg að hjálpa konum og börnum í Kenya eftir að hún kom heim og verður hún með súkkulaði í búðinni sem hún er að selja fyrir ABC.

Áttu þér einhverja fyrirmynd í lífinu?

Ég ólst upp á trúuðu heimili þar sem fyrirmyndin var  Jesú, það hefur ekkert breyst.

Hvað gerir þig hamingjusama?

Þegar maður  horfir á falleg og heilbrigð börn sín, dásamlegan mann sem umber allar vitleysur sem konan hans finnur upp á, góðu vinina sem eru alltaf tilbúnir að hlæja með manni og skæla ef svo ber undir. Það gerir mig hamingjusama.

Besta ráð semþú hefur fengið?

Besta ráð sem ég hef fengið var frá ástríkum  manni mínum í upphafi sambands okkar. Hann sagði: “Ekki tala við mig í boðhætti”.

Áttu þér uppáhalds  jólaminningu eða hefð:

Hér kemur lítil endurminning úr bernsku minni.

Þegar ég var lítil stelpa, að alast upp undir Eyjafjöllum var desembermánuðurinn í uppáhaldi hjá mér.  Mamma er frá Færeyjum, þannig að jólin voru aðeins öðruvísi hjá okkur en hin hefðbundnu íslensk sveitajól. Í byrjun desember fór mamma til Reykjavíkur til að versla inn fyrir jólin. Þegar hún kom heim fylltist húsið af jólum, 1 kassi epli, 1 kassi appelsínur, greni, hnetur ,súkkulaði og pakkinn frá Færeyjum. Hann var alltaf risa stór, fullur af jólapökkum og allskyns góðgæti.  15. desember var búið að skreyta allt húsið og jólatréð líka. Auðvitað fannst vinkonum mínum þetta skrítið, í sveitinni var skreytt á Þorláksmessu en ég var alsæl.  Svo á aðfangadagsmorgun var tekið af rúmunum og hvít rúmföt sett á og við systkinin sett í jólabað sem ilmaði af furunálum.  Kl. 17:00 voru allir komnir í jólafötin og á slaginu  kl.18:00 var kveikt á útvarpinu og hlustað á jólamessuna. Síðan var steikin sett á borðið, í desert var alltaf grjónagrautur með möndlu í  sem mér fannst ekki alveg nógu spennandi en var í miklu uppáhaldi hjá Sveinbirni bróður mínum. Hann hámaði í sig grautinn og auðvitað endaði mandlan iðulega hjá honum. Verðlaununum skipti hann alltaf á milli okkar, einfaldlega af því að hann er svo góður. Þegar við höfðum opnað pakkana okkar, hlupum við  út að Skála sem er næsti bær við bæinn okkar, til að sjá hvað frændsystkinin okkar höfðu fengið í jólagjöf. Pabbi sótti okkur svo seinna um kvöldið og  við gengum heim yfir hvít  tún sem glitruðu í tunglsljósinu  og horfðum á mánann brosa til okkar þar sem hann sveif yfir tignarlegum Holtsnúpnum á jólanótt.

Búðin er opin á miðvikudögum og fimmtudögum frá 14 – 18, en fyrir jól verður opið næstu helgi bæði laugardag og sunnudag (18. 0g 19. desember ) frá 14 til 17.

Boutique Papilon á facebook

Myndir og texti: Kolfinna Mjöll Ásgeirsdóttir

Katla Þórarinsdóttir, danslistamaður og sirkuslistamaður

2. Hver er bakgrunnur þinn?

Ég var ballettkennari og líffræðikennari áður en ég strauk á vit drauma minna. Ég útskrifaðist frá Kennaraháskólanum og kenndi líffræði í grunnskóla í 4 ár þar sem ég naut þess að kynnast og kenna unglingum en ásamt því kenndi ég ballett í 10 ár. En þrátt fyrir að njóta þess sem ég var að gera var ég ekki að uppfylla né láta reyna á drauma mína. En þá dreif ég mig í burtu og fór til London í dansháskólann Laban þar sem ég útskrifaðist með diplomu í dansi á meistarastigi. Síðan þá hef ég einbeitt mér að dansinum og síðar bættist sirkusinn ánægjulega við.

2. Hvaðan færðu innblástur?

Íslenskri náttúru og þá sérstaklega fyrir danssköpun mína, en svo er nauðsynlegt fyrir mig að vera í umhverfi með öðrum listamönnum ræða og deila hugmyndum mínum og þannig fara hlutirnir að rúlla

3. Áttu þér einhverjar fyrirmyndir?

Í dansi ætli það hafi ekki verið Merce Cunningham lengst af, en ég var líka svo heppin að taka nokkra tíma hjá honum í Cunningham stúdióinu, NY, það var algerlega ómetanlegt, 90 ára gamall kennari, dansfrömuður sem kenndi án þess að hreyfast, dansinn og tæknin hans kom að innan.

Fjölbreytileikinn innan sirkusins er svo mikill að það væri erfitt að benda á einhvern ákveðin sem fyrirmynd. Það er frekar þannig að þeir sem geta meira en ég, ná erfiðum brögðum sem ég sækist eftir að ná, þeirra lít ég upp til. Í þau skipti sem ég hef farið út til taka þátt í götlulistahátíðum eða vinna með þjálfurum hef ég nánast verið að springa af upplifun og hugmyndum. Það að kynnast öðrum sirkuslistamönnum og vinna með þeim verður kveikja og hvatning að því að gera nýja flóknari hluti. Maður kemst aldrei á endastöð í sirkus það er alltaf hægt að gera hlutina erfiðari og alltaf hægt að læra meira.

4. Hvað æfir þú oft?

Já vá, það fer algerlega eftir því hvaða verkefni ég er að vinna að. Hver vika getur verið svo mismunandi. Síðustu 2 vikurnar hef þurft að taka því rólega þar sem ég varð fyrir smá óhappi með ökklann á mér og hef því ekki getað nýtt eins mikinn tíma í æfingar eins og ég vildi. En almennt er ég að æfa 4-6 klst á dag.

5. Hefur þig alltaf dreymt um að vera í sirkus? Eða er þetta óvænt útkoma í lífinu?

Nei aldrei datt mér í hug að ég yrði hluti af sirkus, og ekki þorði ég að vona að ég gæti orðið danslistamaður, það var bara e.a. svo fjarlægt og gerðist bara úti í heimi. En svo þorði ég að stökkva og treysta á hæfileika mína og fór í framhaldsnám í dansi til London, þá leiddi eitt af öðru og ég gerði mér grein fyrir að ég gæti þetta alveg. En sirkusinn kom ekki inn í myndina fyrr en 2007 þegar ég kynntist samstarfsmanni mínum Lee sem gerði mig að akróbata og plantaði sirkusbakteríunni í mig. Í sirkusnum fæ útrás fyrir trúðslæti mín sem fylgt hafa mér alla tíð. Svo er akróbat ásamt loftfimleikum flott viðbót við dansinn minn og fín hvíld á þeim alvarleika sem gjarnan fylgir nútímalistdansi.

6. Hvað er á döfinni?

Nýta tímann vel fram í miðjan janúar, æfa stíft og ná meiri árangri í sirkusnum og ná valdi á erfiðari brögðum. Svo setjum við í Sirkus Íslands upp sýninguna okkar Sirkus Sóley í Tjarnarbíói þann 16.jánúar en þá sýningu höfum við þegar sýnt um 20 sýningar af og er alltaf jafn gaman að sýna hana. En við erum einnig farin að hugsa um sköpun nýrrar sýningar sem við stefnum á að sýna í sumar, þar munum við bjóða upp á nýja hluti sem ekki hafa sést áður á sviði á Íslandi.  Áður en ég legst í þá vinnu verður tími til að sinna dansinum um hríð en ég er að byrja að semja nýtt dansverk með dansflokknum mínum Darí Darí Dance Company sem frumsýnt verður í lok mars.

Tjarnarbíó miðstöð lista hefur hafið verkefnið: sunnudaga fyrir fjölskylduna, og þá er stefnan að bjóða upp á sýningar sem henta börnum og foreldrum þeirra og verðið hentar einnig fjölskyldunum, þar sem hugsjónin er að leikhúsið er fyrir alla og því miðaverð ekki hærra en 1500kr.  Við sýnum semsagt sýninguna okkar Sirkus Sóley sunnudaginn 16. janúar kl 14:00 í Tjarnarbíói sýningin er hefbundin sirkussýning þar sem áhorfendur fá að kynnast Sóleyjarfjölskyldunni sem hefur hæfileika sem aðeins sjást í sirkus. Við höfum þegar komið miðunum í sölu hjá Tjarnarbíó og erum við að bjóða jólapakka þar sem miðanum fylgir leiksráin sem er full af fróðleik um Sóleyjar fjölskylduna og prýdd skemmtilegum myndum.

Lóa Hlín  er bara nýbyrjuð að nota Hlínarnafnið aftur vegna þess að þegar hún var barn þá uppgötvaði hún að Hlín rímar við svín og það fannst henni ekki smart.
Þegar Lóa hét bara Lóa var hún  í nokkrum skólum. Hún byrjaði á því að ljúka stúdentsprófi af myndlistabraut FB og svo fór hún í Háskólann og lærði heimspeki í eitt ár. Eftir það lá leiðin í LHÍ og þaðan útskrifaðist hún með BA í myndlist . Nokkru síðar lærði Lóa myndskreytingar í New York í Parsons New School for Design.

Þess á milli hefur Lóa unnið við að myndskreyta fyrir hina og þessa ( barnabækur, plötur og tímarit) sem og ýmsar vinnur sem voru að hennar sögn vægast sagt mjög leiðinlegar og langt út fyrir hennar áhugasvið.
Frá því að hún útskrifaðist úr LHÍ hefur hún tekið þátt í ýmsum sýningum en upp á síðkastið hefur  tónlistin átt hug hennar allan og ekki mikill tími aflögu til að undirbúa sýningar.
Það tók Lóu dágóðan tíma að koma sér í þannig aðstöðu að hún geti bara unnið við það sem henni finnst skemmtilegt. “Einn daginn áttaði ég mig líka á því að þó svo að ég sé freelance og ráði tíma mínum sjálf þá þýðir það ekki að tími minn sé ómerkilegri en tími annarra og þá fór ég að virða vinnutíma minn betur”.  Núna reynir Lóa að  mæta á vinnustofuna sína eftir bestu getu eins og um dæmigerðan vinnustað sé að ræða en flesta daga er vinnudagurinn lengri enn 8 klst. “Reyndar hefur þetta ár verið aðeins öðruvísi af því að hljómsveitin sem ég er í er búin að vera á tónleikaferðalagi mestan hluta þessa árs og því hef ég ekki getað unnið á vinnustofunni eins og vanalega”.

Ynjur fengu að litast um á vinnustofu Lóu og forvitnast um skemmtilega hluti í leiðinni.

Hvað skiptir þig mestu máli varðandi vinnuaðstöðu?

Að hún hafi glugga, stórt borð, hurð sem sé hægt að læsa, að ég hafi aðgang að rýminu allan sólarhringinn og að það sé nálægt heimili mínu (af því að ég á ekki bíl og ætla ekki að kaupa mér slíkan nema ég nauðsynlega þurfi þess).

Hvert leitar þú að innblæstri?

Ég fer oftast í óvissuferðir á internetið og linka mig út í horn. Svo skrifa ég niður allt sem mér finnst áhugavert og geymi þar til ég hef tíma til að nota það. Oftast eru þetta bara stikkorð um einhver fyrirbæri sem vekja áhuga minn. Oft kemur innblástur bara óvænt, kannski rekst ég á einhvern fáránlega hlægilegan hund úti á götu eða fyndinn gamlan mann sem ég verð að teikna um leið og ég get. Þá reyni ég bara að muna það sem fyrir augu ber eins vel og ég get. Svo er ég líka á póstlista hjá heimasíðu sem sendir manni vikuleg teikniverkefni til að spreyta sig á.

Hlustar þú á tónlist í vinnunni? Ef svo er hvernig tónlist?

Alls ekki alltaf. Ég hlusta stundum á tónlist.  Þá hlusta ég á eitthvað manískt eða dramatískt.

Vinnur þú skipulagðan vinnutíma?

Nei ekkert sérstaklega. Ég bý bara til gátlista yfir allt sem ég þarf að gera, skipulegg það svo lauslega. Stundum er eitthvað sem þarf að gerast strax þá reyni ég auðvitað að forgangsraða því fremst en stundum er gaman að vera óþekkur og gera bara eitthvað stuð sem mann langar til að gera og fresta hinu.

Hugsaðir þú einhvern tíma um hvernig vinnustofan þín yrði áður en þú fékkst þína eigin?

Já ég gerði það nú. En ég man ekkert hvernig það var lengur.

Ef þú yrðir að fjarlægja allt nema einn hlut af vinnustofunni, hvað yrði þá eftir?

Appelsínuguli skrúfblýanturinn minn en hann yrði að vera  fullur af 2B blýi.

Gætir þú hugsað þér að vinna við eitthvað annað en þú gerir núna?

Nei alls ekki. Ef ég yrði að gera eitthvað annað þá væri ég til í að vera manneskja sem sér um að finna props fyrir bíómyndir eða handritshöfundur…. eða matargagnrýnandi.. en bara ef ég yrði.

Hvað er best við vinnustofuna?

Hvað hún er friðsæl og hversu gaman mér finnst að vera þar.

Texti og myndir: Kolfinna Mjöll Ásgeirsdóttir

Í litlum samfélögum er samkeppni milli manna oft greinilegri heldur en stuðningur, hvatning og samvinna. Samkeppnin getur verið heilbrigð og það er af hinu góða, en hitt er verra þegar skuggahliðar hennar koma í ljós. Niðurrif, baktal og skemmdarverk skaða alla aðila. Líka þá sem beita þeim aðferðum.

Konur vita stundum ekki í hvorn fótinn þær eiga að stíga. Allir vegir færir en þó vandrataðir. Ekki ganga í stuttu pilsi, ekki vera svona gervileg, ekki vera of gamaldags, ekki lita á þér hárið. Ekki skara fram úr! Þú gætir gert einhvern óöruggan og kannski reiðan. Við höfum allar lært að við eigum ekki að hlusta á svona vitleysu og stýringu frá karlmönnum. Við viljum búa við jafnrétti og frelsi. En hvað þá með þegar svona vitleysa kemur frá konum?
Heldurðu aftur af þér til þess að verja þig fyrir aðfinnslum annarra? Vinkvenna þinna? Kvenna á vinnustaðnum? Þú þarft einfaldlega að hætta því. Leyfðu þér að vera eins æðisleg og þú ert! Engin okkar þolir að heyra “konur eru konum verstar”. En að afneita því að sumar konur eru öðrum konum ekki góðar hjálpar ekki. Við þurfum að benda þeim á hvað þær gera sem er að skaða okkur allar.

Þú getur lesið bunka af bókum um mun kynjanna hvað hitt og þetta varðar. Hvað varðar meðvirkni eða árásargirni eða hvað sem er. Hvort þú ert að stefna að settu marki fyrir karla eða konur, eða sjálfa þig veist þú best sjálf. Gerðu þér bara grein fyrir því að þú átt allan rétt á því að stefna þangað sem þig langar. Gerðu þér líka grein fyrir því að þú mátt klæðast hverju sem þú vilt, með hvers kyns hárlit sem þér sýnist, á leiðinni. Þú mátt líka hafa áhugamál og sjónarmið sem öðrum finnst hallærisleg eða leiðinleg, svo lengi sem þér finnst þau áhugaverð og skemmtileg. Það er frelsi og það er jafnrétti.

Ekki gleyma því að alveg eins og þú hafa aðrar konur drauma um að ganga vel og ná markmiðum sínum. Styddu þær og virtu, hafðu gaman af því að kynna þér líf annarra og stefnu.

Hvað varðar þína stefnu, hafðu húmorinn meðferðis og taktu því ekki illa ef einhver skilur þig ekki. Útskýrðu hvert þú ert að fara – en hættu ekki við!

Texti: Arna Ösp Guðbrandsdóttir

Mynd: Kolfinna Mjöll Ásgeirsdóttir

Hver er bakgrunnur ykkar ?

Rakel: Er viðskiptafræðingur úr Háskóla Íslands, útskrifaðist 2007 með cand.oceon gráðu, sem er 4 ára endurskoðunarnám. Eftir útskift fór ég svo að vinna hjá endurskoðunarskrifstofunni Deloitte áður en ég fór út í eigin atvinnurekstur.

Bestla: Útskrifaðist með BS-gráðu í sálfræði núna í febrúar 2010 frá Háskóla Íslands eftir að hafa verið lengi að velja hvað mig langaði til að læra og gera almennt í lífinu. Fyrir það hef ég mikið unnið með börnum og þá aðallega í leikskólaumhverfinu, ásamt því að hafa fengist við ýmis verslunar- og sölustörf.

Hvað varð  til  þess að þið ákváðuð að opna þessa tegund af búð?

Bestla og Rakel: Í kjölfar hrunsins hafa allar vörur hækkað rosalega og þá sérstaklega barnaföt en það er einmitt eitthvað sem foreldrar þurfa alltaf að eiga og eru sífellt að endurnýja með stuttu millibili. Eftir kaupæði síðustu ára hugsaði maður með sér að það myndi nú líklegast leynast fjöldinn allur af fallegum og nánast ónotuðum flíkum í geymslum hjá fólki. Rakel var ólétt af sínu 3ja barni á fjórum árum þegar hún sá fram á enn eitt fæðingarorlofið. Í leit sinni að einhverju skemmtilegu og lifandi fyrir sig sjálfa utan heimilisins spratt hugmyndin að búðinni. Rakel viðraði hugmyndina við Bestlu og eftir að hún var komin uppá borðið var eiginlega ekki aftur snúið. Hugmyndavinnan í kringum búðina gekk svo hratt fyrir sig og 31. október 2009 var Fiðrildið opnað með pompi og prakt. Upphaflega hugmyndin var því að bjóða fólki upp á falleg og vel með farin notuð barnaföt á góðu verði.Við vildum nýta það sem til væri í landinu og hugsuðum með okkur að það væri mjög umhverfisvænt í leiðinni. Hugmyndin var að fötin myndu öðlast nýtt líf hjá nýjum eiganda og því værum við í rauninni að selja föt með sál. Í bland við notuðu fötin byrjuðum við svo að selja nýjar samfellur og náttgalla, svona það sem er allra næst barninu. Á þessu eina ári hefur búðin svo vaxið og dafnað og líklegast eru um það bil 4 sinnum fleiri vörur í búðinni núna en í byrjun, því smám saman hefur úrvalið aukist bæði af notuðum og nýjum fötum.

Hverjar eru fyrirmyndir ykkar í leik og starfi ?

Rakel: Ég veit að það er klisja að segja foreldrar mínir en þau hafa gert mig að þeirri manneskju sem ég er í dag. Pabbi minn hefur alltaf verið í eigin atvinnurekstri, pabbi hans og bræður tveir og mætti því segja að þetta væri mér í blóð borið. Mamma mín var heimavinnandi fyrstu árin mín en stofnaði svo snyrtivöruverslunina Gullbrá. Ég eyddi mörgum stundum þar bak við búðarborðið og fannst ekkert jafn spennandi eins og að vera búðarkona. Foreldrar mínir eru líka mínar fyrirmyndir í leik, ég hugsaði oft þegar ég var yngri að ég myndi vera ansi heppin ef ég væri eins ástfangin og þau eftir 50 ára hjónaband.

Bestla: Fyrir mér er það fólkið í kringum mig. Foreldrar og systkini, vinir mínir og kærasti. Það er mikið af drifnu og hæfileikaríku fólki sem ég umgengst og hefur hjálpað mér að mótast í það sem ég er í dag. Pabbi er gull af manni og er flinkur á öllum sviðum í lífinu. Ég horfi mikið upp til hans og tek hann mér til fyrirmyndar bæði í leik og starfi. Hann er uppátækjasamur, hefur góðan húmor, er lista kokkur ásamt því að vera afar góður sölumaður.

Hvað gerir ykkur hamingjusamar?

Rakel: ég þarf ekki annað en að horfa á börnin mín 3 og mann til þess að vera hamingjusöm, meðan allir eru hraustir þá getur maður ekki kvartað.

Bestla: ég er voða ástfangin af öllu mínu fólki og hef dálæti af ferðalögum. Svo verð ég líka að segja að lakkrís í hvers konar formi gerir mig afar hamingjusama.

Besta ráð sem þið hafið fengið?

Rakel: Besta ráðið sem ég hef fengið er frá vinkonu minni sem sagði mér að enginn skapaði hamingjuna fyrir mann, maður gerir það sjálfur. Þetta er eitthvað sem ég hef haft að leiðarljósi nú upp á síðkastið að njóta þess tíma sem er núna, en ekki alltaf að hugsa um hvað verður.

Bestla: Ætli það sé ekki bara allt sem viskubrunnurinn hún amma gamla hefur að segja. Amma segir að maður eigi að lifa lífinu lifandi, taka eitt skref í einu og njóta augnabliksins. Ef maður gleymir að staldra við og njóta þá þýtur lífið framhjá manni. Ég held að þetta sé alveg rétt hjá þeirri rosknu. Við lifum á 21. öldinni, mikill hraði og allir að drífa sig. Gæti verið sniðugt að hlusta á þetta eldra og vitra fólk sem við eigum og jafnvel fara örlítið eftir því.

Hvernig er dæmigerður dagur hjá ykkur ?

Rakel: litla prinsessan mín hún María Rut 2 ára er mannlega vekjaraklukkan okkar, hún vaknar alltaf klukkan 6, kemur þá aðeins upp í og stríkur á mér hárið. Klukkutíma síðar vaknar litla jólabarnið mitt, hann Vilhelm Hrafn sem verður 1 árs á aðfangadag og þá er dagurinn hafinn. Næstu 2 tímarnir fara svo í að fæða, klæða, bursta og koma öllum í bílinn og í leikskólann. Mestur tíminn fer í samningaviðræður við elsta drenginn minn, Júlíus Kára 5 ára um það í hverju  hann eigi að fara í á leikskólann, en hann leggur mikið upp úr því að klæðast réttu fötunum. Ef það er góður dagur og ekki of mikið að stússast í sambandi við búðina, nær maður aðeins að kíkja í ræktina áður en búðin er opnuð klukkan 11. Dagarnir eru misjafnir í búðinni og verkefni mörg, allt frá því að panta nýjar vörur, fara yfir notuð föt, verðmerkja, bókhaldsstúss, uppfæra facebook og heimasíðu, skipuleggja viðburði, svara tölvupóstum og margt fleira. Upp úr 4 fer ég svo í það að sækja krakkana og yfirleitt förum við svo heim. Borða, hátta, klæða, baða, bursta og koma börnunum í háttinn næstu 3 tíma. Ef til vill náum við hjónin þá smá tíma saman áður en næsti dagur byrjar. Oftast fara þó kvöldin í eitthvað stúss út af búðinni, en maður verður samt að reyna aðeins að slaka á stundum.

Bestla:Við vöknum yfirleitt vel rúmlega átta og reyni ég þá að skutlast í ræktina og sprikla þar í dágóða stund. Fer í sturtu og borða í rólegheitum og þá er maður vaknaður og komin á ról. Eftir það tekur svo litla barnið við sem er Fiðrildið en verslunin opnar klukkan 11. Allur dagurinn fer svo í margvísleg verkefni sem tengjast búðinni. Hver dagur er mjög misjafn og alltaf eitthvað nýtt og spennandi í gangi. Ég sé svo um að loka versluninni klukkan 17, gera upp og undirbúa næsta dag. Kvöldin fara svo í mismunandi hluti en við leggjum uppúr því að borða samt alltaf saman kvöldmat og spjöllum um daginn og veginn. Eftir það tekur við sjónvarpsgláp, heimsóknir til vina og vandamanna, lestur, kaffihús eða eitthvað annað skemmtilegt.

Hvert stefnið þið?

Bestla og Rakel: Stefnan er að halda áfram á sömu braut með Fiðrildið. Halda verðinu áfram í lágmarki og bjóða uppá frábæra þjónustu eins og við lögðum upp með í byrjun. Erum nú búnar að bæta talsvert við vöruúrvalið og reynum líklegast að viðhalda því úrvali. Annars erum við afar nýungagjarnar og erum alltaf með eyru og augu opin fyrir einhverju nýju og skemmtilegu og þá sérstaklega hvað varðar hönnun og handverk.

Hvað er á döfinni ?

Rakel og Bestla: Fiðrildið varð 1 árs 31. október síðastliðinn og héldum við afmælið hátíðlega með sérstakri afmælisviku sem lauk nú sl. laugardag. Hápunktur afmælisvikunnar var opna húsið á fimmtudeginum þar sem fjölmargir hönnuðir/handverkskonur komu og kynntu og seldu vörur sínar. Við höfum nokkrum sinnum áður verið með slík kvöld en að þessu sinni voru það Fafutoys, Drífa Skúladóttir, Beroma, Studio Akkeri, Fjörkálfar, Bylgjur og Bárur, Ugla og Mokomo design sem komu til okkar. Nú tekur svo við jólaundirbúningur og enn meiri gleði. Við erum alltaf með eitthvað í gangi og er um að gera að fylgjast með á facebook síðu okkar og heimasíðu.

www.facebook.com/fidrildid
www.fidrildid.is

Myndir og texti: Kolfinna Mjöll Ásgeirsdóttir

“Við byrjuðum á að hanna og framleiða línu af prjónuðum peysum bæði í ætt við lopapeysuna gömlu góðu og svo líka annarskonar prjónaðar peysur”. Undanfarið hafa þau svo verið  að bæta við línuna sína og eru nú komin með bæði dömu og herra buxur, þunna merino dömu ullartoppa, silkikjóla og fleira. “Okkur hefur bara gengið nokkuð vel þó að þetta sé auðvitað hörku púl ekki síst vegna þess að við erum að standa að þessum rekstri ein og ekki með neina fjárfesta á bakvið okkur”.

Bergþóra  útskrifaðist frá Myndlista- og handíðaskólanum árið 1999 úr textíldeild. “Þar var farið um ansi víðan völl og lögð mikil áhersla á hugmyndavinnu, lita- og efnisfræði sem og allskyns fög sem tengjast textíl sem miðli til myndlistarsköpunar og hönnunar. Fyrir mig persónulega var námið góður grunnur því ég hafði sannarlega ekki í hyggju að verða fatahönnuður frekar en eitthvað annað. Þetta var allt opið og boðið var upp á mjög fjölbreytta og skemmtilega kúrsa”.

Hvað skiptir þig mestu máli varðandi vinnuaðstöðu?

Ég á gott stórt vinnuborð sem Jóel smíðaði handa mér og hef útsýni yfir Kollafjörðinn sem er síbreytilegur og ótrúlega fallegur í hvaða skapi sem hann er.

Hvert leitar þú að innblæstri?

Ég sæki innblástur úr öllu sem viðkemur lífinu á Íslandi í nútíð og fortíð. Hefðir, handverk, veður, litir, fólk og margt, margt fleira.Svo finnst mér mjög gott að hlusta á tónlist og sofa í tjaldi úti í náttúrunni til að fá hugmyndir.

Hlustar þú á tónlist í vinnunni? Ef svo er hvernig tónlist?

Við hlustum mikið á allskonar tónlist þó að jazztónlist sé í miklu uppáhaldi. Við erum þannig séð alltaf í vinnunni því hér á vinnustofunni framkvæmum við það sem verður gjarnan til í “brainstorm”umræðum yfir kvöldmatnum heima. Svo er gaman að segja frá því að við erum ekki bara að hanna og framleiða föt því við erum einmitt að gefa út nýja tónlist núna fyrir jólin sem Jóel hefur verið að skrifa undanfarið. Jóel skrifaði þessa tónlist sérstaklega fyrir þá sem spila með honum á plötunni, þá Eyþór Gunnarsson, Davíð Þór Jónsson, Einar Scheving og Ara Braga Kárason. Ég hlakka hrikalega til þegar hún verður klár og fólk fær að heyra þessa dásemd sem ég er búin að fá smjörþefinn af.

Vinnur þú skipulagðan vinnutíma?

Þegar maður vinnur í svona umhverfi eins og ég í þessum svokallaða skapandi geira, þá er maður auðvitað aldrei í fríi hvar sem maður er staddur. En ég er hér á vinnustofunni yfirleitt alla virka daga á venjulegum vinnutíma.

Ertu morgunmanneskja og áttu einhverja morgunrútínu á vinnustofunni?

Já í raun finnast mér morgnarnir ósköp notalegur tími. Ég byrja mjög snemma á tölvusamskiptum við fólk í þeim löndum sem eru langt á undan okkur í tíma svo að ég nái þeim á meðan þau eru í vinnunni, svo að oft fara morgnarnir mikið í tölvupósta og svoleiðis stúss.

Hugsaðir þú einhvern tíma um hvernig vinnustofan þín yrði áður en þú varðst starfandi fagmanneskja?

Nei í rauninni ekki, mér finnst hinsvegar ótrúlega gaman að vinna úr umhverfi og dóti í nær-umhverfinu mínu og hér úti á Granda erum við í óskaplega ljótu húsi sem gaman var að breyta í fallega og notalega
vinnustofu og verslun.

Ef þú yrðir að fjarlægja allt nema einn hlut af vinnustofunni, hvað yrði þá eftir?

Mér þykir svo óskaplega vænt um allt “dótið” mitt að ég get ekki gert upp á milli, en ég gæti ekki verið án þeirra hluta sem tengjast ömmum mínum sem höfðu mikil áhrif á mig og allt sem ég bý til.

Finnst þér fatahönnunarfagið vera að breytast á Íslandi?

Já heldur betur. Ég man þegar ég var í skólanum að þá voru hér starfandi örfáir fatahönnuðir og fæstir töluðu um hönnun sem fag. Ég man líka alltaf eftir að í skólanum heimsóttum við Guðrúnu Gunnarsdóttur sem þá var starfandi hönnuður og það þótti mjög merkilegt að einhver gæti haft fulla framfærslu af því að vera hönnuður. Núna 10 árum síðar er mikil gróska í hönnun og hér spretta upp ungir efnilegir hönnuðir sem opna verslanir og stúdíó og auðga lífið okkar og menningu fyrir utan að núna eru til íslensk fyrirtæki sem eru raunverulega að hanna og framleiða föt í einhverju mæli.

Hverju breytir það að vera á alheimsmarkaði?

Það breytir heilmiklu. Við eru svo lítið land og erfitt að ráðast í fjárfestingu sem eingöngu er stíluð inn á Ísland. Það er nefnilega töluverð fjárfesting að ráðast í að stofna hönnunarfyrirtæki, meira en flestir gera sér grein fyrir.

Gætir þú unnið annarsstaðar en þar sem þú ert núna?

Já ég get unnið hvar sem er, en mér líður óskaplega vel hérna.

Hvað er best við vinnustofuna?

Staðsetningin og útsýnið. Ég er steinsnar frá miðbænum en samt ótrúlega afskekkt, horfi út á hafið og er umkringd allskonar skemmtilegu fólki hérna á Grandanum.

Hvaðan koma hlutirnir þínir?

Margt sem ég á hér á vinnustofunni eru gamlir hlutir frá ömmum og öfum og öðrum yndislegum ættingjum. Ég er með söfnunaráráttu á háu stigi,elska allt gamalt og slitið stútfullt af sögu og minningum. Svo er hin áráttan mín að ég elska að raða hlutum, búa til einhverskonar munstur úr ólíkum hlutum.

Hvaða hluti þykir þér vænst um?

Ég á mjög erfitt með að velja, en ef ég á að nefna eitthvað eitt sem er í miklu uppáhaldi þá eru það t.d. forláta hrútshorn sem frændfólk mitt Dísa og Dendi (bændur á Kópsvatni) gáfu mér. Hornin höfum við notað mikið í útstillingar og til að ljósmynda, þau leika líka stórt hlutverk á nýju plötuumslagi plötunnar hans Jóels sem kemur út bráðum og síðast en ekki síst bjó ég til úr þeim nokkurskonar höfuðfat í samstarfi við föður minn sem við notuðum á tískusýningunni RFF síðastliðið vor.

Hvað á vinnustofunni veitir þér aukinn sköpunarkraft?

Ég er með stóra “tex plötu” á veggnum gegnt skrifborðinu mínu þar sem ég hengi upp allskonar myndir og dót sem veitir mér innblástur á einhvern hátt.

Endurspeglar vinnustofan þín þig?

Já alveg örugglega, hér eru allskonar hlutir bæði gamlir og nýjir, hrátt í bland við skraut og svo fullt af “drasli” sem er ég búin að raða eftir litum, áferðum, formum eða einhverju sem mér finnst skemmtilegt. Ég fíla dáldið svona skipulagt kaós og er pínu svoleiðis týpa sjálf sennilega.

Áttu þér fyrirmynd í lífi og starfi?

Ekki beint en mér finnst t.d. bæði Björk og Andri Snær vera dæmi um fólk sem gerir ótrúlega falleg verk sem koma manni sífellt á óvart fyrir utan hvað þau eru dugleg að nenna endalaust að berjast við að reyna að opna augu fólks fyrir því hvað landið okkar hefur upp á margt að bjóða en hvað við erum í raun að fara illa með það.

Besta ráð sem þú hefur fengið?

Ég er alin upp af ótrúlegum foreldrum sem hafa í gegnum tíðin verið sjálfbær um vinnu og jafnvel veitt öðrum vinnu. Þau eru svona fólk sem gefst aldrei upp og í þeirra “orðaforða” er ekki til að eitthvað sé ekki hægt. Ég held að það sé besta veganesti sem ég hef fengið.

Þau Berþóra og Jóel reka litla verslun í tengslum við vinnustofuna sína úti á Eyjarslóð 9 (úti á Granda) og eru þar að auki með nokkra vel valda og góða endursöluaðila hér heima. Þar fyrir utan selja þau til ca. 12 landa víða um heiminn t.d. í búðum eins og Nepenthes, Beams og Mitsukoshi í Japan, On y va í Sviss, Kisan í New York, Nörregard pa Stroget í Kaupmannahöfn, svo einhverjar séu nefndar.

http://nepenthes.co.jp/

http://www.onyva.ch/home/home.html

https://www.kisanstore.com/

Heimasíða Farmers Market

Myndir og texti : Kolfinna Mjöll Ásgeirsdóttir