Sigrún Helga Lund er stærðfræðingur og tveggja barna móðir í vesturbænum. Á síðasta ári stóð hún ásamt hópi fólks fyrir stofnun samtaka um bíllausan lífsstíl. Sigrún ferðast um á hjóli með börnin sín tvö og finnst bílleysið lítið mál. „Veðráttan skiptir engu máli,“ heldur hún. „Víða um heim hjólar fólk meira en hér í köldu veðri.“ Hún hallast fremur að því að hér á landi halli á þá sem kjósi annan samgöngumáta en einkabílinn.

„Sjálf kýs ég þennan lífsstíl af því hann er hagkvæmur, þægilegur og heilsusamlegur,“ segir Sigrún. „Ég er fljót að leggja af stað og fljót að komast á áfangastað. Ég þarf til dæmis ekki að eyða tíma í umferðaröngþveiti eða að leita að bílastæði. Á því svæði sem ég bý á og ferðast um þá kemst ég hraðar á milli á hjólinu. Mér finnst líka ljúft að fá þá hreyfingu sem fylgir hjólreiðunum dagsdaglega. Ég vakna vel og fæ frískt loft.“

En hefur Sigrún einhvern tímann átt bíl? Og hefur hún eitthvað á móti einkabílnum sem slíkum

„Jú við hjónin áttum bíl þegar ég var ófrísk að yngri stelpunni. Við notuðum hans vegar ekki neitt og seldum hann árið 2007, sem var kannski ekkert svona rosalega 2007.  Okkur fannst ekki þess virði að eiga hann. Við vinnum bæði fremur nálægt heimilinu. Getum gengið og hjólað á milli. Síðan tökum við strætó og leigubíla ef við þurfum.“
„Það er algjör misskilningur síðan að við í samtökunum séum bílahatarar. Við viljum hins vegar minnka áhersluna í þjóðfélaginu á notkun einkabílsins. Við beitum okkur til dæmis fyrir meiri metnaði í því að það sé hugað að öðrum samgönguleiðum, fleiri göngu –og hjólreiðastígum til að mynda.“

Hjólið þið öll saman, fjölskyldan? Og á veturna? Ekkert mál?

“Börnin mín eru á leikskóla hér í Vesturbænum. Sú eldri sem er fimm ára notar tengihjól sem ég festi aftan á hjólið mitt og sú yngri situr í barnastól. Það er lítið mál að hjóla með börnin og ef veður er slæmt þá erum við ekki feimin við að taka leigubíl eða strætó.”
„Margir finna fyrir hálku á þessum tíma árs og þá er bara að fá sér réttu  dekkin. Annars klæði ég mig bara vel. Ég er ekki á sérútbúnu hjóli þannig séð. Ég á hjól sem ég keypti fyrir mörgum árum síðan og hefur gagnast mér alveg ágætlega.“

Hefur þú búið annars staðar og tekið eftir mun á menningu hvað varðar hjólreiðar?

“Já ég hef búið í Kaupmannahöfn og Stokkhólmi. Í Kaupmannahöfn áttum við svonefnt „kristjaníuhjól“ þar sem við vorum með barnastól ofan í kassa sem er festur við hjólið. Í þessum borgum er hjólamenning mikil og mikið lagt í að gera greiða leið þeirra sem ganga eða fara um á hjóli. ”

„Ég tek eftir mun á Reykjavík og þessum borgum. Hér er ýmislegt jákvætt en líka margt sem gengur ekki upp. Ég er til dæmis stundum algerlega strand á ferðum mínum um borgina. Það eru ákveðnar umferðarslaufur þar sem er nánast ógerlegt að komast á hjóli. Ég get nefnt sem dæmi framhjá Smáralindinni og niður í Mjódd.  Þegar ég reyndi þá leið endaði ég á því að bera hjólið niður brekku og þurfti að erfiða við að komast rétta leið. Þá er leiðinlegt hversu mikið er um það að bílum er lagt upp á gangstéttar og ég vildi óska þess að það væri meira um hjólastæði á víðförnum stöðum, svo sem á Laugavegi. Það er leiðinlegt að leggja hjólunum fyrir utan búðirnar, kannski við búðargluggann.“