Sigríður Sif Gylfadóttir er 32 ára  jarðeðlisfræðingur og forritari, áhugakona um prjón og ljósmyndun og nýliði í Flugbjörgunarsveitinni í Reykjavík. Sigga Sif bauð okkur heim í huggulega íbúð í Vesturbænum og við spjölluðum um áhugamálin yfir kaffi.

Sigga hefur gaman af því að fletta gömlum sníða- og prjónablöðum til þess að fá hugmyndir og á rokk sem hún spinnur sjálf á garn til að prjóna úr.

“Rokkinn eignaðist ég árið 2008. Þá var ég á tóvinnunámskeiði hjá Heimilisiðnaðarfélaginu og heyrði samnemendur mína tala um að það byggi rokkasmiður í Bjarkarlundi. Ég mundi þá að Harpa vinkona mín var akkúrat við tökur á Dagvaktinni í Bjarkarlundi og ég hringdi náttúrulega strax í hana til að athuga hvort hún hefði nokkuð heyrt af þessum rokkasmiði. Mér til mikillar gleði sagði hún mér að þau væru einmitt með rokk frá honum í sviðsmyndinni og að hann væri til sölu. Hún sendi mér síðan mynd í tölvupósti og ég var ekki lengi að ákveða mig. Ég þurfti reyndar að bíða svolítið eftir rokkinum því hann gleymdist í Bjarkarlundi eftir að tökum lauk en Hörpu tókst nú á endanum að koma honum suður fyrir mig, enda er hún snillingur.”

Hvað prjónarðu helst, og hvað er í uppáhaldi?

“Ég hef í gegnum tíðina líklega prjónað mest af sokkum. Ég þarf alltaf að hafa eitthvað smáverkefni á prjónunum sem ég get gripið með mér og þá verða sokkar oftast fyrir valinu. Þessa dagana eru hlýir lopasokkar í uppáhaldi því það jafnast nefnilega ekkert á við lopasokka. Ég verð samt að segja að uppáhalds UPPáhalds flíkin sem ég hef prjónað eru fingravettlingar sem ég útfærði sjálf og prjónaði á 1.5mm prjóna. Þetta var á tímabili þar sem ég var fullkomlega heltekin af smáum prjónum og fannst eiginlega alveg á mörkunum að prjóna sokka á 2.5mm prjóna. Ég er sem betur fer komin yfir þetta. Hvers vegna prjóna ég? Af því að ég fæ fáránlega mikið út úr því að geta búið til flottar, nothæfar flíkur úr samasem engu.”

Allir skápar virðast fullir af spennandi hlutum að skoða hjá Siggu Sif.

“Ég er náttúrlega frekar mikill safnari í mér og þegar ég fæ áhuga á einhverju verð ég oft alveg heilluð og sökkvi mér ofan í það áhugamál – leita að tækjum og tólum sem tengjast því og leitast einhvern vegin ósjálfrátt við að ná færni í því sem ég er að gera.”

Við grömsum í stórum kassa sem geymir allar myndavélarnar hennar og þvílíkan aragrúa af filterum og linsum og græjum. Myndavélunum hefur hún safnað í mörg ár.

“Ég man ennþá eftir fyrstu myndavélinni sem ég eignaðist. Hún  var bleik og mér fannst hún algjört æði. Mig minnir að merkið hafi heitið LeClic. Fyrstu alvöru myndavélina keypti ég mér síðan fyrir unglingavinnupeninga sumarið eftir 9. bekk. Þetta var rosa fín Canon EOS filmuvél sem ég átti lengi. Svo hef ég keypt mér nokkrar gamlar filmuvélar og þegar ég bjó í Helsinki rakst ég á tvílinsuvél (twin lens reflex) á markaði og stóðst ekki mátið að kaupa hana. Markaðirnir í Helsinki voru frekar góðir við mig því þar fann ég líka notaðan stækkara sem ég fékk fyrir slikk. Ég hef reyndar ekki getað sett hann upp ennþá en einhvern tímann á ég kannski eftir að útbúa mér myrkraherbergi. Maður veit jú aldrei.”

Það áhugamál sem á hug Siggu allan þessa dagana er Flugbjörgunarsveitin sem hún byrjaði í síðastliðið haust. Á borðstofuborðinu liggja kort sem hafa verið vandlega strikuð og merkt, önnur sem búið er að plasta. Þetta virðist spennandi.
Hvernig er ferlið fyrir byrjendur í Flugbjörgunarsveitinni?

“Á haustin, yfirleitt um miðjan september, er haldin nýliðakynning þar sem fólk getur skráð sig. Stuttu eftir hana er farið í fyrstu ferðina og svo eru æfingaferðir aðra hverja helgi yfir veturinn og fyrirlestrar þriðjudagskvöldin fyrir ferðir. Í ferðunum lærum við flest sem viðkemur fjallamennsku og björgunarstörfum, t.d. rötun, fyrstu hjálp, leitartækni, fjarskipti og fleira og fleira. Námið varir í tvö ár og að því loknu sækir maður um inngöngu í björgunarsveitina. Þegar komið er fram á vorönn á seinna árinu fer maður að starfa aðeins með björgunarsveitinni og fær að koma með í útköll þegar þess gerist þörf.”

Segðu okkur líka frá kortunum

“Eitt af því fyrsta sem maður lærir í nýliðastarfinu er rötun. GPS tæki eru að sjálfsögðu mjög gagnlegt öryggistæki en það er grundvallaratriði að kunna að nota áttavita ef maður ætlar sér að vera fjallamanneskja. Áttavitinn er ekki háður bandarískum gervihnöttum og batteríum sem klárast. Í rötun lærir maður að nota landakort til að finna stefnuna á áfangastað og að ganga síðan eftir áttavitanum. Svo lærir maður líka kúl trikk til að staðsetja sig á korti með því að finna stefnu í 3 kennileiti sem maður sér, draga línur eftir stefnunum á kortið og finna skurðpunkt þeirra. Til þess að kort séu nothæf þurfa þau helst að vera strikuð þétt og með nákvæmni. Þetta hefur maður dundað sér við. Ég þori varla að viðurkenna að ég fjárfesti í forláta reglustiku til verksins sem kostaði fáránlega mikið.”

Litríkir stafir og broddar, snjóflóðastöng, súperheitur dúnpoki og snjóflóðaýlir eru meðal þess sem er að finna í yfirfullum skápnum sem geymir útivistar- og björgunarsveitardótið.
Er þörf á miklum búnaði fyrir björgunarsveitarmanneskju?

“Björgunarsveitarfólk þarf að eiga ansi mikið af búnaði, og raunar flestir þeir sem stunda vetrarfjallamennsku. Maður reynir að dreifa kostnaðinum og kaupa kannski eins og einn hlut fyrir hverja ferð. Þetta er ágætis áhugamál fyrir græjusjúkt fólk eins og mig”, segir Sigga og hlær.

Hefur eitthvað komið þér á óvart?

“Kannski hvað það er miklu minna mál en maður ímyndar sér að takast á við aðstæður sem eru frekar langt utan þægindamarkanna. Maður verður mjög duglegur að nenna hlutum eftir svona þjálfun.”

Hvernig sérðu framhaldið fyrir þér? Veistu í hvaða deild þú átt eftir að lenda?

“Mig langar til þess að vera virk í starfi Flugbjörgunarsveitarinnar eftir að ég klára nýliðaprógrammið. Innan sveitarinnar eru margir hópar en ég hefði líklega mestan áhuga á fjallahópnum sem sérhæfir sig í fjallabjörgun. Mér finnst leitartækni spennandi þannig að leitarhópurinn kæmi líka vel til greina. Í leitartækninni lærir maður að skipuleggja leitir út frá gefnum forsendum, hvar maðurinn sást síðast, hvar vísbendingar finnast og svoleiðis, og svo koma líka inn pælingar um hvernig týndir einstaklingar hugsa og hegða sér. Þetta er svolítil spæjaravinna sem heillar mig alveg. En sjáum hvað setur.”  *

Ljósmyndir: Kolfinna Mjöll Ásgeirsdóttir

Texti: Arna Ösp Guðbrandsdóttir

Myndir Kolfinna Mjöll Ásgeirsdóttir