Nú er komin út ný dagatalsbók 2010- Konur eiga orðið. Í  bókinni má finna setningar frá orðheppnum konum um lífið og tilverunni. Þar er ekki að finna tilgerðalegar langar eða lærðar hugleiðingar heldur einkennast þær af einlægni. Það er einkar hvetjandi hversdags að hafa bókina á vinnuborðinu og myndskreytingarnar eru ævintýralegar og fallegar. 












Myrra Leifsdóttir myndskreytti dagbókina. Fagrar myndirnar hafa vakið mikla athygli og við höfðum samband við þessa hæfileikaríku listakonu sem hefur ekki tekið neina hefbundna leið í námi heldur lært á lífsleiðinni og treyst aðstæðum.

Kría Birgis hjá Sölku hafði samband við mig út af hugmynd að nýstárlegri dagatalsbók árið 2007. Hún hafði þá safnað setningum frá konum í rúmt ár. Mér leist rosa vel á að teikna og hanna bókina og við fórum í ofsa skemmtilegt hugmyndaferli og útkoman varð “konur eiga orðið 2008″. 
Nú er þetta orðinn árlegur viðburður, konur virðast bíða spenntar eftir bókinni og SALKA er þegar farin að safna setningum fyrir næstu bók 2011. Bókin er bæði góð fyrir skipulagið og skapið en í henni eru 64 setningar frá konum á Íslandi, á öllum aldri, í byrjun hverrar viku og mánaðar. Í ár rennur hluti af ágóðanum á sölu bókarinnar til Mæðrastyrksnefndar. Sannkallað kvennaverkefni frá upphafi til enda. Allt sem allt koma í kringum 80 konur að þessu verkefni. Bókin í ár er græn og ég skreytti hana með lungnablómum, þetta er táknrænt því bókin leggur líka mikla áherslu á umhverfið í ár.

Núna er ég að hanna leikbúninga fyrir leikritið ufsagrýlur. Það er leikhópurinn Labloki sem setur þetta upp undir leikstjórn Rúnars Guðbrandssonar, en Sjón skrifaði handritið fyrir þetta verk. Þetta er að miklu leyti sami hópur sem setti upp Steinar í Djúpinu í fyrra, það gekk nú aldeilis vel og ég hlakka mjög til að sjá útkomuna af þessu ævintýri. Við frumsýnum þetta núna í lok janúar í Hafnarfjarðarleikhúsinu, þannig að spennan er farin að magnast og ég farin að verða svolítið sveitt.

Ég fæ innblástur úr öllum áttum. Ég er mikil tilfinningavera og mjög næm á hvað er að gerast í kringum mig. Ég sæki innblástur úr bæði raunveruleikanum og sögum og kannski sérstaklega úr þeim aðstæðum þar sem mörkin þar á milli leysast upp, það er að segja ef það eru einhver mörk þar á milli, hehe. Svo hef ég gaman af öllu sem jaðrar við að vera alveg tabú og finnst gaman að grúska í teygjanleika markanna.

Ég er að mestu leyti alin upp í Svíþjóð en flakkaði aðeins á milli landa í æsku. Ég hef alltaf fengist við listir, síðan ég var lítill krakki. Þegar ég var rúmlega tvítug rak ég búð og gegnum hana var ég kippt inn í leikhús. Ég hannaði þá búninga fyrir fyrsta leikritið og nú eru þau orðin sjö. Samhliða því hef ég fengist við kvikmyndir, auglýsingar og myndskreytingar. Ég hef ekki tekið neina hefbundna leið heldur lært á lífsleiðinni og treyst aðstæðum í kringum mig. Ef mig hefur vantað einhver tækni hef ég séð til þess að læra hana og hef svo bara komið mér þannig áfram og ætla að halda því áfram þangað til að ég er orðin sátt gömul kerling. Þetta gefur mér forréttindi að vinna á mörgum sviðum listarinnar og gerir mér auðvelt að breyta til og kanna nýja möguleika og vaxa með hverju verkefni.

Á döfinni er meðal annars leikhúsverkefni af sérstöku tagi sem heitir “Alltaf heima” og er útvarpsleikhús í miðbænum en sem verður líka sýnt sem  leiksýningar á Laugaveginum. Það eru þær Helga Rakel Rafnsdóttir, Stefanía Thors og Laufey Elíasdóttir sem standa á bakvið þetta verkefni og margir flottir listamenn sem flækjast inn í þetta. Svo er hitt og þetta að gerast, ég er m.a. að hanna umgjörðna fyrir kokkabók eftir Hiroko Ara og svo er ég að búa til bók með vinkonu minni í New York, en við erum einmitt að kanna svona hin og þessi mörk.