Myndin The September Issue fjallar um ritstjóra tískutímaritsins Vogue í Ameríku, Önnu Vintour.  Í myndinni fá áhorfendur að fylgjast með ritstjórn blaðsins vinna undir gríðarlegu álagi við undirbúning þungavigtarútgáfu ameríska Vogue, septemberútgáfuna.
Einn nánasti samstarfsmaður Önnu er Grace Coddington, listrænn stjórnandi blaðsins og fjallar myndin ekki síður um hana.  Báðar hafa þær lifað og hrærst í tískubransanum frá barnæsku og saman hafa þær unnið á ameríska Vogue frá árinu 1968. Vogue er því þeirra heimur innan raunheimsins. Heimur þar sem þrífast einkennilegir og veruleikafirrtir tískusérvitringar, listamenn eins og Grace, framúrskarandi hönnuðir og harðkjarna viðskiptajaxlar, eins og Anna Vintour sem nýtur óttablandinnar virðingar í tískuheiminum. Sér í lagi vegna þeirra áhrifa sem hún getur haft á viðskipti og gang helstu mógúla tískuiðnaðarins. Ameríska Vogue er dæmi um fjölmiðil þar sem eigendur blaðsins stjórnast ekki af auglýsendum- heldur öfugt.

Grace og Anna

Glímubrögð

En það eru ekki einungis kaldrifjaðir viðskiptahættir hennar sem hafa skapað henni neikvæða ímynd. Anna þykir sannkallaður þurs í samskiptum og á samkvæmt lýsingum samferðamanna, afar erfitt með að lýsa skoðunum sínum án þess að sýna vanvirðingu og hroka.
Grace Coddington er hins vegar hlý og listræn, full af eldmóð og skemmtilegri hreinskiptinni sérvisku. Hún er hreinlega ómótstæðilega sjarmerandi og nærvera hennar gerir það að verkum að Anna verður aukaatriði.  Athyglin beinist öll að Grace og glímu hennar við Önnu og áhorfendur myndarinnar snúast á sveif með Grace.
Í umsögn NY times um myndina segir leikstjori hennar RJ Cutler af mikilli diplómasíu ; “Anna er svöl, en Grace er hlý og afslöppuð.”
Áhorfendur sjá samskipti þeirra sem baráttu.  Baráttu sem verður næstum eins og baráttan milli góðs og ills. Þær eru enda erkitvíeyki-sú sem sér fegurðina og sú sem sér peningana.  Listamaðurinn og kaupmaðurinn.
Anna er upptekin af framtíðarstraumum og stefnum meðan Grace nýtur sín best í að gera tískunni skil í menningarsögulegu samhengi.

Harmræn saga

Þær eru ólíkar bæði í útliti og framkomu. Anna er óaðfinnanlega til fara, pen og slétt, svöl og klassísk. Hár Grace er eldrautt og stendur eins og strý út í loftið, hún er alls ekki pen og haltrar svo hröðum skrefum að tökulið á fullt í fangi með að fylgja henni eftir. Grace er mannvinur og lætur sér annt um varnarlaus dýr en Anna segir börnin sín vera sína mestu veikleika.  Grace Coddington er hlý og listræn, full af eldmóð og skemmtilegri hreinskiptinni sérvisku. Hún er hreinlega ómótstæðilega sjarmerandi og nærvera hennar gerir það að verkum að Anna verður aukaatriði.  Athyglin beinist öll að Grace og glímu hennar við Önnu og áhorfendur myndarinnar snúast á sveif með Grace.
Að auki hefur Grace harmræna sögu að segja. Hún er fyrrum fyrirsæta og var á hátindi ferils sins þegar hún lenti í bílslysi þar sem andlit hennar skarst illa. “Ég fékk hliðarspegilinn í gegnum rúðuna og í augað,” segir Grace frá í myndinni og þegar horft er á andlit hennar eru lýtin vel sýnileg.

Grace á fyrirsætuárum sínum

Er þetta ekki fallegt?

Óvæntustu atriði myndarinnar eru óborganleg og fela í sér samtöl Önnu og Grace þar sem sú síðarnefnda notar sér á lymskufullan en aðdáunarverðan máta veru kvikmyndagerðarfóksins og ræðir opinskátt um fjármál blaðsins til að keyra upp fjárhagsáætlunina. Það gerir hún í bræði sinni yfir ákvörðunum Önnu um niðurskurð á myndum sem hún hefur stýrt í myndaþáttum.
Grace gefur síðan ungum manni sem hefur orðið fyrir óvæginni gagnrýni Önnu heilræði: Ekki vera of indæll, ekki einu sinni við mig,  þú verður undir. Þú verður að sýna hörku.
Grace viðurkennir að báðar séu þær þrjóskar en þær beri virðingu fyrir hvorri annarri. Ég veit samt hvenær ég á að láta í minni pokann, það veit Anna ekki, segir hún og gefur kvikmyndatökumanni þýðingarmikið augnaráð.
Það er því ekki að undra að gagnrýnendur myndarinnar segi að Grace hafi stolið myndinni frá Önnu. Því hvernig er hægt að skrifa um Önnu, þegar maður hefur kynnst konu eins og Grace?
Til eru margir sem finnst tískuheimurinn óreiðukenndur heimur, fullur af fjasi og tilgerð, endurtekningu, græðgi og kaldrifjuðum viðskiptum. Anna er einmitt tákngervingur þeirrar ímyndar.
En svo kemur Grace á sjónarsviðið og þeim sem líta tískuheiminn þessum augum hljóta að fallast hendur því hún er listakona sem engum dylst að trúir á fegurðina.  Hún dregur upp þá mynd sem geymir kjarna tískuiðnaðarins, hjarta hans, listsköpunina.  Lokaorð hennar í myndinni eru því einkar viðeigandi þar sem hún stendur og horfir út í Versalagarða í París og segir af augljósu hrifnæmi:  “Er þetta ekki fallegt?”